Wij worden er een beetje moe van.

Je kent vast wel zo’n situatie dat er wordt gesproken over iemand in de derde persoon, terwijl die persoon er gewoon bij is. Voelt nogal gênant nietwaar? Dan wordt er gecommuniceerd in de ‘kleinerende derde persoon’ en het wordt veelvuldig toegepast door ouders en kleuterjuffen.

Dat ongemakkelijke gevoel bekruipt ons wanneer er weer een post voorbijkomt over het binden en boeien van millennials. Alsof ‘de millennial’ zelf niet kan aangeven wat hem of haar bindt en boeit. En bestaat er zo iemand als ‘de millennial’? Het lijkt eerder een mythisch (en schijnbaar stemloos) figuur te zijn, waar iedereen hopeloos grip op probeert te krijgen.

Een hele generatie (geboren tussen 1980 en 2000) wordt vaak weggezet als moeilijk hanteerbaar, ongehoorzaam, niet loyaal, te veeleisend, te onzeker, want o wat hebben ze veel aandacht nodig. Wie zegt dit eigenlijk? Vragen wij ons af. Het maakt een eventuele generatiekloof alleen maar groter, door de verschillen te benadrukken en niet de overeenkomsten. Want overeenkomsten, die zijn er veel meer. Laten we ons richten op de gezamenlijke uitdagingen die voor ons liggen. Want die zijn er genoeg, waarvan één universele.

We zijn allemaal mensen, toch?
Niemand vindt het in de moderne tijd fijn om te horen wat je moet doen… gewoon… omdat iemand het zegt. Je wil weten waarom. Niemand vindt het prettig om veel managementlagen in een organisatie te hebben waardoor samenwerking, stroperiger, bureaucratischer en meer gericht op controle wordt. Wie vindt het geweldig om een overvloed aan procedures te hebben of betuttelt en klein gehouden te worden? Iemand? Als je masochistische trekjes hebt misschien. ‘Whatever works for you’, zeggen wij dan. Wie wil zich committeren aan een organisatie die zich niet committeert aan jou? Een organisatie die niet echt wil investeren in de werkrelatie en je niet durft vrij te laten. Millennial of geen millennial, wij kennen die mensen niet.

Toch zien we ronddwalende intelligente mannen en vrouwen, die hun vak en passies niet tot hun recht kunnen laten komen door beperkingen van de klassieke kaders. Daardoor kan de ware aard van het beestje zich niet ontplooien en zowel de organisatie als professional niet ‘stralen’. Dat breekt ons hart. Maar…de zon komt langzaam op.

Bewuste mensen, bewuste organisaties
We staan op de drempel van een nieuwe tijd waarin we bewust moeten kiezen om een nieuw denkkader te creëren. Een nieuw wereldbeeld kan ons namelijk helpen om de problemen van vandaag in een grotere context te zien en nieuwe creatieve manieren te vinden om oplossingen aan te dragen. Jan Bommerez, cultuur & verandermanagement ‘icoon’ (onze goeroe) zegt hier het volgende over: het mechanische en hiërarchische denken is diep in onze denkstructuur geworteld. Systemen en structuren dwingen veel mensen zich statisch en reactief te gedragen en men ervaart dit in toenemende mate als een keurslijf dat limieten oplegt aan onze capaciteiten, ons potentieel en ons vermogen om bij te dragen. Afwachten en reactief gedrag regeren in plaats van passie, enthousiasme, commitment en het nemen van verantwoordelijkheid. Ah! Het is geen generatie, maar een tijdgeest ‘ding’.

De huidige tijd nodigt ons uit om de bereidheid van hoe we kijken te willen onderzoeken en heroverwegen. Ons bewust te worden van het nieuwe dat wil ontstaan en mede-creator hiervan te worden. Grote organisaties spelen daarin een belangrijke rol. Zij zijn invloedrijke instituten en kunnen absoluut een verschil maken in de transformatie naar een nieuw wereldbeeld. Gelukkig zijn er organisaties die dit erkennen en verantwoordelijkheid nemen. Er is een ander bewustzijn aan het ontstaan. Nog niet iedereen weet het, maar ‘the news is spreading fast’. Gelukkig maar! En wij dragen daar graag ons steentje aan bij.

Cora van Ingen, Creator of CONG – Makes IT Feel Good